Om bij stil te staan

Hallo allemaal,

Een video om bij na te denken. Hoe leven we ons leven, als christenen, in de wereld? Wat doet onze levenstijl andere mensen aan? Denken we daar wel eens aan? Er zijn zonden die we persoonlijk plegen, maar er zijn andere zonden waar we als maatschappij verantwoordelijk voor zijn. Duizenden, miljoenen mensen die niet genoeg verdienen, om zelfs slaven zijn, zodat wij chocola kunnen eten of koffie kunnen drinken. Duizenden mensen die omkomen door de resultaten van de vervuiling omdat wij met de auto naar ons werk willen en niet met de fiets. En allerlei andere dingen waar we meestal niet bij nadenken. Wat kunnen wij doen voor onze naaste, al woont hij aan de andere kant van de wereld?

Over Japan, Facebook, Twitter en het Eind van de Wereld...

Ik denk (of, misschien beter gezegd, hoop) dat we allemaal geschokt zijn door de tragedie die plaatsvond in Japan en vervolgens in andere landen in meer of mindere mate. We zien de beelden van een aardbeving en de daaropvolgende tsunami, in het huidige communicatietijdperk, live voor ons. Een afschuwelijk drama, waar duizenden, misschien zelfs miljoenen mensen lijden.


Maar wat me erg deed schrikken, misschien zelfs meer dan wat er aan de andere kant van de wereld gebeurde, is de houding van vele christenen wereldwijd. Een paar uur nadat de tv-beelden gezien waren, begon het commentaar op de sociale netwerken te verschijnen, zoals: "Het is het begin der weeën" of "De profetieën in vervulling." Iemand had zelfs een "check-list" op Facebook: "Oprichting van Israël als een moderne natie? 'Check' oorlogen en geruchten van oorlogen? 'Check' aardbevingen in verscheidene plaatsen? 'Check' Herinnert iemand zich nog een ander teken voor Jezus terugkomst?"

Ik wil hier niet stilstaan ​​bij de eschatologische problemen, want dat is nu eigenlijk het minst belangrijk. 

Wat me deed schrikken was de (bijna) feestende houding van de gelovigen, alsof het prachtig is dat duizenden mensen "gewoon" alles kwijt zijn, dat honderden mensen stierven, duizenden vermist zijn en duizenden nog kunnen (en zullen) sterven aan de gevolgen van de vernietiging (zoals blootstelling aan radioactieve rommel uit de kerncentrales, en ziekten die zich verspreiden te midden van zo'n vernietiging). En dit alles omdat: "De profetieën zich vervullen."

Dit is niet het moment om interessante te doen met je eschatologische visie of je theologie. Dit is geen tijd voor metafysische speculaties. Dit is zelfs geen tijd voor het debat of Jezus zal terugkeren, of we opgenomen zullen worden, of het pre-of post-millennium zal zijn, enz.. Geen tijd voor bedreigingen, zoals "Jezus komt, bekeer je of je zult branden in de hel!". Dit is de tijd niet om de profetieën te bespreken (trouwens, de meeste van de "eschatologie" schrijvers op Facebook, Twitter en dergelijke hebben nog nooit een theologie boek gelezen, laat staan over eschatologie) . Dit is geen tijd om te bespreken of "X" of "Y" de antichrist is, of het beest, of er een antichrist of beest, of iets dergelijks is. Nee!

Dit is de tijd om te knielen en te bidden voor de mensen daar. Dit is de tijd om te huilen om genade. Dit is de tijd om te vragen hoe wij een antwoord kunnen zijn voor degenen die lijden. Dit is de tijd om liefde, mededogen, genade en barmhartigheid te tonen, waar we zo vaak over spreken. Dit is de tijd om uit te zoeken wat de reële behoeften van de landen zijn voor de wederopbouw. De tijd om te zien wat wij als het Lichaam van Christus, Kerk van de Heer, voor die volken kunnen betekenen.
Dit is niet het moment voor orthodoxie, of andere mooie woorden, maar voor orthopraxis: alle mooie woorden die we horen op zondag, tijdens de preek, waarmaken. Om te huilen met diegenen die treuren, de hongerigen te voeden, de naakten te kleden, en de zieken te genezen.