Het WK in Brazilie

In 2006 gebeurde er in Duitsland een competitie waar we met z'n allen naar keken. De voetbalfans onder ons zullen zich de fatale wedstrijd van Nederland tegen Portugal nog goed herrineren. De wedstrijd met de meeste kaarten ooit tijdens het WK, ja, want daar hebben we het natuurlijk over. Ook zullen velen zich de beroemde kopstoot van Zidane tegen Materazzi nog kunnen herrineren. Waarschijnlijk herrineren sommige anderen zich zelfs de uitkomst van de penalty's waar de grote finale uiteindelijk op uitliep nog. Door twee keer vaker raak te schieten werden de Italianen, onder leiding van de verdediger Canavaro kampioen.

Er is echter ook een groot aantal mensen die zich dit evenement ergens anders om herrinert. Ongeveer 60.000 vrouwen, na schattingen, werden net voor de maand die het WK duurt naar Duitsland gebracht.  
Hoewel het overgrote deel van de wereldbevolking dit Duitsland via de televisie meebeleefde, was er ook een deel dat ging. Een deel dat naar Duitsland toeging om hun nationale team aan te moedigen en de finale in te schreeuwen. Omdat een gemiddelde wedstrijd nog geen twee uur duurt, was er genoeg tijd voor verdere behoeftes van dit deel van de wereldbevolking. Behoeftes in de vorm van vrouwen, in seks. Om hierin te voorzien zijn er 60.000 vrouwen ingevoerd. 60.000 vrouwen die voorzagen in de behoeftes van de mannelijke ‘voetbalfan’. Deze vrouwen waren niet Duits en deze vrouwen wilden niet naar Duitsland toe. Deze vrouwen hebben hoogst waarschijnlijk geen wedstrijd gezien. Waarschijnlijk herrineren zij zich de kopstoot niet, en weten ze ook niet wat de uitslag van de finale was. Zij hadden geen keus.

Vier jaar later keek niemand meer naar Duitsland om, met z’n allen vestigden wij onze aandacht op Zuid Afrika. De finale was wat interessanter (voor ons als hollanders dan…). Elke wedstrijd werd het spannender. Eerst de groepsfase, achtste final, kwart finale de prachtige wedstrijd tegen Brazilie, voor ons hier in Brazilie toch wel een heel erg mooi moment toen Sneijder ineens die tweede bal inkopte. De toch spannende wedstrijd tegen Uruguai in de halve finale, en ineens stond Oranje in de finale. Ja, we herrineren ons waarschijnlijk allemaal het

doelpunt van Iniesta in de verlenging nog wel. Jammer... 

Maar behalve het voetbal, herhaalde het verhaal van de vrouwen zich ook. Iemand zei dat het er in Zuid Afrika zelfs nog veel meer geweest zijn. Een plaatselijke zendeling heeft ons een nummer van ongeveer 140.000 vrouwen doorgegeven. Zij waren niet Zuid Afrikaans en wilden niet naar Zuid Afrika toe.

2014, Brazilië… het land van de samba, carnaval en de Amazone, maar ook het land van de prostitutie en van de vrijwel naakte vrouwen op het strand. Als dit verhaal van de 60.000 vrouwen zich in Duitsland afspeelde, zich zelfs vermeigvuldigde in Zuid Afrika, dan gaat dit zeker opnieuw verteld worden in 2014 in Brazilië, het land van…?

2011 is nog niet het jaar van het ‘voetbalfeest’ en het verhaal van duizenden vrouwen. 2011 is het jaar dat onze basis in Belo Horizonte 25 jaar bestaat. De viering, die vandaag begint, zal niet worden gekenmerkt door een groot feest met taart, herinneringen van vroeger, ballonnen en zelfverering. In plaats hiervan geeft de basis iets aan God, als dank. Als dank voor 25 jaar voorziening, leiding en bescherming, biedt de basis een conferentie aan tegen handel in mensen. Handel in mensen vindt nog steeds plaats, niet alleen om de vier jaar tijdens de wereldbeker. Nog steeds zijn er mensen die verkocht worden, tegen hun zin in.
Met deze conferentie willen we dit onder de aandacht brengen in Brazilië. Het zou toch geweldig zijn als Brazilië hier tegen ingaat. Geweldig, als tegen de verwachting van de wereld in, het verhaal van de duizenden vrouwen eindelijk eindigen kan. Dat er eindelijk een bewustwording komt onder de wereldbevolking, dat dit niet langer rechtvaardigen kan. Ik hoop dat in 2014 de eerste stappen gezet zullen worden om dit boek voor vele duizenden vrouwen dicht te slaan. Dat ze het volgende WK gewoon mee kunnen supporten, een ieder voor eigen land. Dat het WK werkelijk een feest zal zijn.

Wilt u mee bidden dat deze conferentie ons zal helpen hier wat aan te doen in de stad en het land waar we werken?

Om bij stil te staan

Hallo allemaal,

Een video om bij na te denken. Hoe leven we ons leven, als christenen, in de wereld? Wat doet onze levenstijl andere mensen aan? Denken we daar wel eens aan? Er zijn zonden die we persoonlijk plegen, maar er zijn andere zonden waar we als maatschappij verantwoordelijk voor zijn. Duizenden, miljoenen mensen die niet genoeg verdienen, om zelfs slaven zijn, zodat wij chocola kunnen eten of koffie kunnen drinken. Duizenden mensen die omkomen door de resultaten van de vervuiling omdat wij met de auto naar ons werk willen en niet met de fiets. En allerlei andere dingen waar we meestal niet bij nadenken. Wat kunnen wij doen voor onze naaste, al woont hij aan de andere kant van de wereld?

Over Japan, Facebook, Twitter en het Eind van de Wereld...

Ik denk (of, misschien beter gezegd, hoop) dat we allemaal geschokt zijn door de tragedie die plaatsvond in Japan en vervolgens in andere landen in meer of mindere mate. We zien de beelden van een aardbeving en de daaropvolgende tsunami, in het huidige communicatietijdperk, live voor ons. Een afschuwelijk drama, waar duizenden, misschien zelfs miljoenen mensen lijden.


Maar wat me erg deed schrikken, misschien zelfs meer dan wat er aan de andere kant van de wereld gebeurde, is de houding van vele christenen wereldwijd. Een paar uur nadat de tv-beelden gezien waren, begon het commentaar op de sociale netwerken te verschijnen, zoals: "Het is het begin der weeën" of "De profetieën in vervulling." Iemand had zelfs een "check-list" op Facebook: "Oprichting van Israël als een moderne natie? 'Check' oorlogen en geruchten van oorlogen? 'Check' aardbevingen in verscheidene plaatsen? 'Check' Herinnert iemand zich nog een ander teken voor Jezus terugkomst?"

Ik wil hier niet stilstaan ​​bij de eschatologische problemen, want dat is nu eigenlijk het minst belangrijk. 

Wat me deed schrikken was de (bijna) feestende houding van de gelovigen, alsof het prachtig is dat duizenden mensen "gewoon" alles kwijt zijn, dat honderden mensen stierven, duizenden vermist zijn en duizenden nog kunnen (en zullen) sterven aan de gevolgen van de vernietiging (zoals blootstelling aan radioactieve rommel uit de kerncentrales, en ziekten die zich verspreiden te midden van zo'n vernietiging). En dit alles omdat: "De profetieën zich vervullen."

Dit is niet het moment om interessante te doen met je eschatologische visie of je theologie. Dit is geen tijd voor metafysische speculaties. Dit is zelfs geen tijd voor het debat of Jezus zal terugkeren, of we opgenomen zullen worden, of het pre-of post-millennium zal zijn, enz.. Geen tijd voor bedreigingen, zoals "Jezus komt, bekeer je of je zult branden in de hel!". Dit is de tijd niet om de profetieën te bespreken (trouwens, de meeste van de "eschatologie" schrijvers op Facebook, Twitter en dergelijke hebben nog nooit een theologie boek gelezen, laat staan over eschatologie) . Dit is geen tijd om te bespreken of "X" of "Y" de antichrist is, of het beest, of er een antichrist of beest, of iets dergelijks is. Nee!

Dit is de tijd om te knielen en te bidden voor de mensen daar. Dit is de tijd om te huilen om genade. Dit is de tijd om te vragen hoe wij een antwoord kunnen zijn voor degenen die lijden. Dit is de tijd om liefde, mededogen, genade en barmhartigheid te tonen, waar we zo vaak over spreken. Dit is de tijd om uit te zoeken wat de reële behoeften van de landen zijn voor de wederopbouw. De tijd om te zien wat wij als het Lichaam van Christus, Kerk van de Heer, voor die volken kunnen betekenen.
Dit is niet het moment voor orthodoxie, of andere mooie woorden, maar voor orthopraxis: alle mooie woorden die we horen op zondag, tijdens de preek, waarmaken. Om te huilen met diegenen die treuren, de hongerigen te voeden, de naakten te kleden, en de zieken te genezen.