De Tweede Advent Zondag – De boodschap van Johannes de Doper

“Voor de koorleider. Van de Korachieten, een psalm.  U bent uw land genadig geweest, HEER, u keerde het lot van Jakob ten goede” Psalm 85:1-2

“Toon ons uw trouw, HEER, en geef ons uw hulp. Ik wil horen wat God ons zegt. De HEER spreekt woorden van vrede tegen zijn volk, zijn getrouwen. Laten zij niet weer vervallen in dwaasheid! Voor wie hem eren is zijn hulp nabij: zijn glorie komt wonen in ons land, trouw en waarheid omhelzen elkaar, recht en vrede begroeten elkaar met een kus, uit de aarde bloeit de waarheid op, het recht ziet uit de hemel toe. De HEER geeft al het goede: ons land zal vruchten geven. Het recht gaat voor God uit en baant voor hem de weg.” Psalm 85:8-15

“Troost, troost mijn volk, zegt jullie God.  Spreek Jeruzalem moed in, maak haar bekend dat haar slavendienst voorbij is, dat haar schuld is voldaan, omdat zij een dubbele straf voor haar zonden uit de hand van de HEER heeft ontvangen. Hoor, een stem roept: ‘Baan voor de HEER een weg door de woestijn, effen in de wildernis een pad voor onze God. Laat elke vallei verhoogd worden en elke berg en heuvel verlaagd, laat ruig land vlak worden en rotsige hellingen rustige dalen. De luister van de HEER zal zich openbaren voor het oog van al wat leeft. De HEER heeft gesproken!’ Hoor, een stem zegt: ‘Roep!’ En een stem antwoordt: ‘Wat zou ik roepen? De mens is als gras, hij bloeit als een veldbloem. Het gras verdort en de bloem verwelkt wanneer de adem van de HEER erover blaast. Ja, als gras is dit volk.’ Het gras verdort en de bloem verwelkt, maar het woord van onze God houdt altijd stand.” Isaías 40:1-8

“Het begin van het evangelie van Jezus Christus, Zoon van God. Het staat geschreven bij de profeet Jesaja: ‘Let op, ik zend mijn bode voor je uit, hij zal een weg voor je banen. Luid klinkt een stem in de woestijn: “Maak de weg van de Heer gereed, maak recht zijn paden!”’ Dit gebeurde toen Johannes de Doper naar de woestijn ging en de mensen opriep zich te laten dopen en tot inkeer te komen, om zo vergeving van zonden te verkrijgen. Alle inwoners van Judea en Jeruzalem stroomden toe en lieten zich door hem dopen in de rivier de Jordaan, terwijl ze hun zonden beleden. Johannes droeg een ruwe mantel van kameelhaar met een leren gordel; hij leefde van sprinkhanen en wilde honing. Hij verkondigde: ‘Na mij komt iemand die meer vermag dan ik; ik ben zelfs niet goed genoeg om me voor hem te bukken en de riemen van zijn sandalen los te maken. Ik heb jullie gedoopt met water, maar hij zal jullie dopen met de heilige Geest.’” Marcus 1:1-8

De teksten die in vele kerken gelezen worden vandaag gaan vooral over Johannes de Doper, die de weg zou banen.

De tekst van Marcus beschrijft de taak van Johannes (v. 2-3), zijn prediking (v. 4), de reactie van hen die luisterden (v. 5), zijn levensstijl (v.6) en zijn getuigenis over Jezus (v. 7-8).  

Wat was de taak van Johannes? Volgens de tekst, de bode te zijn die de weg voor de Messias, Zoon van God, zou  banen. Daarvoor gebruikt Marcus een citaat van Jesaja 40, met gedeeltes uit Exodus (23.20) en Maleachi (3.1). De citaten van zowel de Tora als de Profeten geven de lezer een duidelijk idee dat Johannes de bode is, waarvan al lang gesproken werd, en die de boodschap zou brengen, en het volk zou voorbereiden, voor de definitieve interventie van God in de geschiedenis.

In de woestijn: Johannes preekte in de woestijn om een duidelijk verschil te laten zien tussen hem en de corrupte geestelijke leiders in Jeruzalem, en om Israel zich de Exodus (ook in Jr. 2) en de terugkomst van de ballingschap (Js. 40.1) te herinneren.  

Mantel van kamelenhaar: De kleding en het voedsel van Johannes identificeren hem met de profeten in het oude testament (2 Ko. 1.8; Za. 13.4)

In Lucas kunnen we enkele interessante punten van het profetische ministerie van Johannes zien:

1-      Lucas 3:7-9 – Johannes spreekt over het oordeel van God en de bekering

2-      Lucas 3:11 – De profeet spreekt over de inkomensverdeling

3-      Lucas 3:12-13 – Ook hier lijkt het of Johannes de moderne teksten over economie gelezen heeft, want ook hier gaat het over corruptie, en het schandaal van de armoede en de rijkdom van sommige…

4-      Lucas 3:14 – Hier spreekt de profeet tegen het misbruik van het gezag en mishandeling.

5-      Lucas 3:15-17 - En ook spreekt Johannes over de komst van Jezus als degene die de Heilige Geest zal schenken.

Dit zijn de 5 thema’s van Johannes’ boodschap.

Vandaag wachten wij, als Kerk van Christus, op de dag dat de Heer komen zal. Zowel in de zin dat het advent is en we het kerstfeest afwachten, en we ons zullen herinneren dat de Here Jezus gekomen is, en hier op aarde gewandeld heeft, maar ook in de zin dat we de tweede komst van de Heer afwachten.

Zouden we, als Kerk, niet iets kunnen (moeten) leren van de boodschap van Johannes?  Zou de inkomstenverdeling vandaag beter zijn dan toen? Zou er vandaag minder corruptie en armoede zijn dan toen? Zou er vandaag minder mishandeling en misbruik van de gezaghebbende zijn? Zou de boodschap van de komst van Jezus vandaag minder nodig zijn?

Ik hoop  dat we, deze week, stil mogen staan bij Johannes de Doper, en zijn zeer actuele boodschap in de woestijn

Het gebed van Mariah

Woensdag was het de laatste dag van onze conferentie en trainingsdagen over mensenhandel. Het is afschuwelijk te zien hoe diep verloren mensen zijn. Het lijkt soms  alsof er geen eind aan de slechtheid van mensen komt. Hoe kan iemand een klein kind van 5, 7 of 10 jaar mishandelen? Hoe kan iemand een mens gevangen houden en al haal waarde, leven, dromen, ja haar wereld van haar afnemen? Hoe is het mogelijk dat iemand het leven van een kind of volwassene vernietigd, om haar eigen donkere, afschuwelijke wensen te vervullen? Ja, zonder God kan de mens erg diep vallen...  

Maar ik zie hoop. Want er is natuurlijk hoop, al leven we in een zieke wereld. Jezus is gekomen, gestorven en weer opgestaan. En al is het nog veel te weinig, er zijn wel mensen die opstaan voor de vrijheid en waarde van anderen.

Tijdens de trainingsdagen heb ik een verhaal gehoord dat me geraakt heeft. Het verhaal van Mariah, een amerikaans meisje, 5 jaar oud. Het werd verteld door Kevin Austin, van "Not for Sale". Hij is namelijk voorganger, en betrekt zijn kerk in programmas tegen de mensenhandel en moderne slavernij. Mariah, en haar ouders maken deel uit van zijn kerk. Ze heeft al meerdere verhalen gehoort over mensen die slaven zijn, en zelfs kinderen net als zij, die moeten werken.   

Eens hadden ze een programma in de kerk dat "Free2walk"  (Vrij om te wandelen) heet. Dit is een soort sponsorloop, dat tegelijkertijd ook meewerkt om de aandacht van mensen voor het onderwerp te trekken. Mariah ging mee, op haar fietsje, met haar ouders, om ook voor de vrijheid te wandelen. 's Avonds, voor ze naar bed ging, sprak ze dit gebed uit: Lieve Jezus, dank U wel dat we vrij zijn om te wandelen, rennen en fietsen. Maar we zijn ook verdrietig, en U ook, want er zijn veel kinderen die niet vrij zijn. Wilt U deze kinderen helpen te weten dat U dicht bij ze bent en dat U in hun hartje wilt wonen? Help ze dat ze niet zo verdrietig hoeven te zijn, en dat ze vrij zullen worden." Elke avond bid ze voor mensen in de moderen slavernij. Ook heeft ze mee gebeden voor het "Not for Sale" team, dat hier in Brazilie was, dat ze kunnen helpen de slaven in Brazilie te bevrijden!

Op school leerde Mariah tot honderd te tellen. Toen vroeg de juf aan haar kleine leerlingen: "Wat zouden jullie met U$100 dolar doen?" Mariah antwoorde meteen: "Als ik U$100 dolar had, zou ik dat geld gebruiken om slaven te bevrijden!"  

Kevin Austin vertelde dit verhaal tijdens een preek, en toen gebeurde er iets verrassends! Meerdere mensen zochten Mariah op aan het eind van de dienst en gaven haar U$100 briefjes. Aan het eind had ze U$400. En, zo gezegt zo gedaan, liep ze ermee naar Kevin toe, die enkele dagen later naar Thailand zou gaan, en hij heeft Mariah's U$400 dolar aan een project gegeven dat met de bevrijding van mensen uit de slavernij werkt.

En wij, als volwassenen, zouden het voorbeeld van dit 5 jaar oude meisje moeten volgen! Wat kan ik of u vandaag doen om de slavernij wereldwijd af te schaffen? Onze keuzen hebben invloed op het leven van anderen. Laten we onze levensstijl veranderen, en met ons leven opstaan om de zwakkeren te verdedigen.

De training is afgerond, maar we zullen doorgaan om hierover te spreken, en door te geven wat we leren en zien. We willen ons blog blijven gebruiken tegen de mensenhandel. Daarom zal ik een foto in de rechter column zetten waar u meer informatie over mensenhandel zult kunnen vinden. Ons gebed is dat we deze realiteit zullen veranderen en daarom beginnen we met wat we al in onze handen hebben! 

Om bij stil te staan

Hallo allemaal,

Een video om bij na te denken. Hoe leven we ons leven, als christenen, in de wereld? Wat doet onze levenstijl andere mensen aan? Denken we daar wel eens aan? Er zijn zonden die we persoonlijk plegen, maar er zijn andere zonden waar we als maatschappij verantwoordelijk voor zijn. Duizenden, miljoenen mensen die niet genoeg verdienen, om zelfs slaven zijn, zodat wij chocola kunnen eten of koffie kunnen drinken. Duizenden mensen die omkomen door de resultaten van de vervuiling omdat wij met de auto naar ons werk willen en niet met de fiets. En allerlei andere dingen waar we meestal niet bij nadenken. Wat kunnen wij doen voor onze naaste, al woont hij aan de andere kant van de wereld?

Gebed meer dan nodig!

 Momenteel kunnen we nuets anders dan bidden, wilt u met ons mee bidden? Waarom dan?

Bij deze het vreselijke verhaal, verteld door Laura een van onze colegas hier: Deze week is er een meisje verdwenen in de wijk waar we wonen en werken. We hebben het donderdag middag ontdekt en sindsdien zijn we allemaal ontzettend bezorgt. Ik zal een beetje van het verhaal delen zodat jullie met ons mee kunnen bidden voor dit dierbare meisje dat vermist is. Laten we haar Ana noemen...

Een stukje achtergrond

Ana is 8 jaar oud en een mooi meisje. Haar moeder is vorig jaar in een ongeluk overleden en Ana is sindsdien bij haar oma gaan wonen, die verstandelijk gehandicapt is, en dus eigenlijk niet voor haar kan zorgen.
Ana's vader probeert al, sinds haar moeder overleden is, haar bij hem thuis te krijgen, zodat hij haar op zou kunnen voeden, maar de oma wil dat absoluut niet, al heeft ze zelf geen enkele mogelijkheid (verstandelijk, lichaamelijk of financieel) om voor het kind te zorgen. Het lijkt erop dat de oma een ontzettende hekel heeft aan Ana's vader, om redenen die we nog niet ontdekt hebben.
Een paar weken terug, ontdekte Joyce (een van onze medewerkers hier, die de familie begeleid) dat Ana niet naar school ging omdat haar oma haar niet wakker kon krijgen 's ochtends vroeg om haar naar school te sturen. Dus heeft ze, toen al, de overheid ingeschakeld. Ana had hulp nodig, en haar oma kon haar de hulp die ze nodig heeft niet geven. Iemand moest zich inzetten voor Ana. (By the way, ze zijn niet op komen dagen...)

Vorige week zondag...

Vorige week zondag heeft de oma van Ana haar weg gegeven aan een vreemdeling die zei dat hij haar wel op zou voeden. Ze heeft zelfs de papieren van het kind meegegeven. Zoals ik al zei, de oma is verstandelijk gehandicapt en heeft verder geen informatie over de man die het kiond meegenomen heeft. Wat er precies gebeurt is is erg moeilijk te achterhalen omdat de oma niet gemakkelijk te begrijpen is en erg verward is. Niemand heeft Ana sinds vorige week zondag gezien. Meer dan een week is het kind nu al vermist. Eindelijk heeft de oma gemerkt wat een gevaarlijke situatie het is, en nu is ze doodsbang met wat er zowel met het kind als met haarzelf zou kunnen gebeuren...

Toen Joyce de situatie ontdekte heeft ze de overheid erbij gehaald en nu zoeken ze eindelijk naar het kind. Gebed voor Ana Por favor, ore pela proteção da Ana e que ela seja encontrada o mais rápido possível.

Wilt u, alstublieft meebidden voor Ana, zowel voor bescherming en dat ze zo snel mogelijk gevonden zal worden. Eerlijk gezegd weten we niet precies wat er met haar gebeurt is. Het kan zelfs zijn dat ze de prostitutie in verkocht is... We bidden en hopen dan Ana gered zal worden en veilig en gezond gevonden zal worden. We geloven in de kracht van het gebed. Bid u mee voor dit dierbare kind?

Ik hoop dat ik ons blog zo snel mogelijk zal kunnen vullen met goed nieuws, maar voor als nog blijven we bidden...

Een diepgaande les in een Bar

Sinds kort zijn enkele medewerkers begonnen om eens per week 's avonds de wijk in te gaan en in de bar te gaan zitten en er gesprekken met mensen aan gaan. Vaak hebben ze er hele goede gesprekken over God en het geloof. Bijna iedereen hier in de wijk heeft wel een tijdje deel uit gemaakt van een van de vele kerkjes hier in de wijk en dus weten ze eigenlijk wel wat ze zouden moeten doen. Sommigen zeggen na zulke gesprekken dan ook dat ze weer een kerk op zullen zoeken.
Een tijdje terug gebeurde er echter iets wat diepe indruk op de medewerkers gemaakt heeft. Een van de medewerkers begon een gesprek met iemand en stelde hem een vraag over de kerk. Ineens antwoorde de man: "Ik haat de kerk!" Verbaast vroeg onze medewerker vroeg onze medewerker waarom hij zo'n hekel had aan kerken. De man antwoorde heel nuchter: "Kom maar mee, dan laat ik het je zien." Ze liepen samen de bar uit, en liepen een paar meter verder de straat door. Daar had een van de kerken net een dienst, en zat bomvol mensen, allemaal zongen ze enthousiast mee aan de bekende aanbiddingsliederen.
Toen draaide de gids zich om en wees naar de andere kant van de straat. Daar lag een man, hij leek buiten bewustzijn, waarschijnlijk door de vele drank of drugs. Er naast zaten en lagen nog een paar anderen die er ongeveer net zo slecht uit zagen. "Daarom haat ik de kerk!" zei de man.

Onze medewerker dacht even na, en vroeg: "Wat zou er moeten veranderen?"
De man antwoorde: "De kerken zouden zich minder druk moeten maken over zichzelf, over hun diensten, en meer moeten omkijken naar de mensen om hen heen, naar de mensen die aan de andere kant van de straat liggen. Ook zou er minder verdeeldheid moeten zijn, en zouden ze samen moeten werken".
"Zou je dan minder hekel aan de kerk hebben?" vroeg onze medewerker.
"Bij zo'n kerk zou ik zelfs willen horen!" was zijn antwoord.

Het deed me denken aan Lukas 10:30-37, de Gelijkenis van de Barmhartige Samaritaan, en de mannen die doorliepen. Ja, er moet nog veel gebeuren bij ons in de wijk. Bid u mee dat we, samen met de kerken hier, kunnen laten zien wie de Heer werkelijk is?
 
 

Superwoman in de Twin Towers

Maandag avond waren we in een klein kerkje in een andere sloppenwijk hier in Belo Horizonte, die de "Twin Towers wijk" genoemd wordt omdat er twee niet afgebouwde flatgebouwen midden in staan, die ondertussen bewoond worden door daklozen en sloppenwijkbewoners. Kelly was uitgenodigt om foto's te schieten van het feest dat het begin van een groep tienermeisjes vierde. Het project wordt geleid door medewerkers van een van onze andere projecten hier in de stad dat het "Reborn (Opnieuw geboren) huis" heet. Ze hebben een project dat "Super vrouw" heet, en waarin ze het met de meiden hebben over vrouwelijke onderwerpen als: mode, jongens/uitgaan, school, eigenwaarde, enz.. Zo werken ze tegen tienerzwangerschap en proberen ze de meiden een ander levensperspectief te geven.
 
Voor ons was het een groot genoegen uitgenodigt te zij, want Luciana en Jaqueline, die het project leiden, hebben vorig jaar de FCD school, die we leiden, gedaan. Het is erg leuk te zien hoe het zich ontwikkelt. Mensen hebben in ons hart ooit een zaadje geplant, wij hebben weer een zaadje gezaaid in Luciana en Jaquelineé levens, en zij zaaien weer in het leven van de meiden, die later ook weer met hun zaadjes aan de gang kunnen gaan.En uiteindelijk geeft God de groei aan de zaadjes in al onze harten.
We hopen en bidden voor liefde wijheid, kracht en doorzettingsvermogen, zodat de meiden van het "Reborn huis" door zullen gaan met hun fantastische werk en een verschil uit zullen maken in de levens van deze tieners.

Hier zijn enkele van de foto's die Kelly geschoten heeft:

Jonas en Lisa

Gisteren heb ik een dag les gegeven bij de DTS (discipelschaps training school) hier op de basis over ontwikkelingswerk. Ik vind het altijd een groot voorrecht een beetje te mogen delen over alles wat ik hier, de laatste 13 jaar gezien en beleeft heb. Dit is een video die ik meestal laat zien, omdat het de realiteit van de kinderen hier in de sloppenwijk zeer goed laat zien. Ik hoop dat de video ook u een beter zicht zal geven op de nood van de kinderen en families hier om ons heen!

Update uit onze wijk!

Ja, het is onze wijk! Wij zijn er deel van. We voelen mee, we lijden mee, we zijn er, voor het goede of slechte, voor hen die het nodig hebben en voor hen die het niet willen, voor goede en slechte mensen, in blijdschap en verdriet willen we er voor ONZE wijk zijn.

Een van onze medewerkers zei vandaag tegen me: "Als het lijden van de wijk ooit mijn lijden niet meer is, is het tijd te vertrekken." En ja, daar zijn we hier voor. Om er te zijn. Als Jezus er voor het volk was (zie, bijv., Filipenzen 2:5-10).

Er is zo veel gebeurt de laatste week dat ik het niet allemaal weer zal beschrijven, mocht u het nog niet gelezen hebben, kunt u de oudere posts bekijken (zie hier, hier en hier). Maar de laatste dagen is er weer het een en ander gebeurt dat het vertellen waard is.

Ten eerste heeft de politie ontdekt dat de 2 mannen die vermoord zijn inderdaad geexecuteerd zijn, "gewoon", koudbloedig, tegen de grond, geweer tegen de rug, en dan een schot... En dus zijn, zodra dit het nieuws bereikte gelijk alle vier de agenten die erbij waren opgepakt. Triest is dat we moeten erkennen dat, als de bevolking er niet zo'n zooitje van gemaakt had, bussen verbrand had, etc. dit waarschijnlijk niet gebeurt zou zijn... Natuurlijk zijn we er tegen dat dit soort vandalisme gebeurt, maar het is, jammer genoeg, het enige wat de aandacht van de "buitenwereld" trekt.

Ten tweede heeft een van de vier (waarschijnlijk, misschien, misschien niet) zelfmoord gepleegd in de gevangenis (ik heb hier al eens over de situatie in de braziliaanse gevangenissen geschreven). Sommige nieuwsberichten zien het als een bekentenis van de schuld. Andere zijn er echter niet zo zeker van dat het zelfmoord geweest is. Het is aardig gewoon dat mensen zogenaamd "zelfmoord" plegen in de gevangenis, maar eigenlijk dus gewoon vermoord worden.

Ten derde rijden de bussen weer normaal rond, altans volgens het nieuws, want ik vind het niet normaal dat er achter elke bus een bus politieagenten rijd, maar ja, binnenkort zal het wel weer echt normaal worden.

Ten vierde, is de agent, die "zelfmoord" gepleegt heeft begraven. Zonder alle eer die een gestorven agent gewoonlijk zou krijgen, om de hele situatie, wat begrijpelijk is. Dat vind het gedeelte van de politie waar hij voor werkte echter niet. Ongeveer 400 agenten kwamen naar de begravenis, en hebben vreselijke dingen gezegd en gedaan. Vooral omdat het, volgens hen, zeker geen zelfmoord was. Een agent kwam bijvoorbeeld gekleed als de vroeger bestaande moord en martel politie uit de jaren 70. Andere scholden de pres de huid vol omdat ze het nieuws van de twee "sloppenwijkers" bekend hadden gemaakt (oftewel, dat twee eerlijke, hardwerkende mensen koudbloedig vermoord zijn is niet belangrijk, we moeten de naam van de politie beschermen). Anderen hadden posters bij zich die de overheid en de organizaties voor mensenrechten (beiden werken in de onderzoeken over de moorden hier in de wijk) uitscholden. Weer anderen trokken hun wapens en richten op de journalisten die aanwezig waren, alsof ze wilden zeggen dat zij de volgende zouden zijn. Een neefje van de overleden agent heeft zelfs een cameraman een paar klappen en schoppen gegeven. Nou, schandalig allemaal...

Het doet mij echter veel verdriet te denken aan de familieleden van de agent die dus weinig kans kregen om op een goede manier afscheid te nemen van hun geliefde. Ik denk aan zijn vrouw of vriendin, misschien zijn kinderen, zijn ouders, broers en zussen, die te midden van dit alles afscheid moesten nemen... Mijn gebed is dat God ze moge troosten...

Ook bid ik voor een verandering in de politie. Dat dit soort schandalen niet meer zullen gebeuren. Dat er een eerlijke politie komt, die de mensen zal beschermen en die altijd pro-leven zal zijn. En die zeker niet zomaar onschuldige mensen doodschiet alsof het normaal is...

Verder bid ik voor een verandering in de mentaliteit van het braziliaanse volk. Dat sloppenwijk bewoners niet meer als een soort sub-mensen gezien zullen worden, maar als mensen geschapen naar het beeld en gelijkenis van de Heer (Gen. 1:26).

Bid u mee?    
  

Interview met drugshandelaars

Hallo allemaal,

Een van de TV kanalen heeft een interview gehouden met drugshandelaars bij ons in de wijk, na aanleiding van alles wat er de laatste tijd in onze wijk gebeurd is. Het is erg indrukwekkend. Ik heb er nederlandse ondertiteling onder gezet, zodat u het kunt volgen. De kwaliteit is niet erg goed, maar het is wel te begrijpen.

Oorlogszone of vredetroepen?

Hallo allemaal,

Gelukkig is het hier ondertussen een stuk rustiger. De al twee avonden zijn er geen geweldadige akties geweest, en de protesten van het volk worden ook op een rustigere manier gedaan. Nog steeds zijn er scholen die niet werken en zijn er geen bussen. Kelly had gisteren bijvoorbeeld fotografieles en had geen bus om onze helling naar boven te nemen...

De overheid heeft de situatie echter (gelukkig) erg serieus genomen, en is onderzoek aan het doen. Ook is er een mensenrechten organizatie van de overheid midden in de wijk begonnen, waar mensen hun verhaal kunnen vertellen. Het lijkt er inderdaad steeds meer op dat de twee vermoorde mannen onschuldig waren en gewoon koudbloedig doodgeschoten zijn. Alle onderzoeken wijzen er tot nu toe op dat er van het verhaal van de agenten van het Elite Squad (mocht u de films Elite Squad 1 en 2 nog niet gezien hebben, en mocht u meer willen begrijpen over de geweldadige situaties zowel van de politie als van drugshandelaars dan raad ik deze films zeker aan) niets klopt. Ook heeft de overheid ze verboden de wijk in te komen om zo te voorkomen dat de bevolking zich nog erger tegen de politie keert.

Het lijkt erop dat deze elite troepen een corrupt schema hadden opgezet in de wijk, en mensen geld en al het andere van waarde gewoon afnamen. Ook gingen ze naar de drugshandelaars toe en namen de drugs in beslag om het daarna te gaan verkopen in hun eigen drugshandel, in een van de andere sloppenwijken. Vreselijk. We hopen en bidden dat de waarheid bekend zal worden, en dat iedereen die schuldig is, voor de rechter zal moeten verschijnen...

Ondertussen leven we in de oorlogszone. Overal lopen zwaar bewapende mannen van de militaire politie rond, en nog vliegt de helikopter van de politie bijna de hele dag over de wijk.

Het mooie is dat er gisteren een dienst was, waar de bevolking samen, op een plein, voor vrede in de wijk gebeden heeft. We bidden dat deze vreselijke situatie de mensen uiteindelijk dichter bij God zal brengen. We weten dat, al zal er nu heel veel gebeuren om de "vrede" in de wijk te herstellen door zwaar bewapende agenten, alleen Gods ware Vrede een ware verandering kan brengen in onze wijk.

Blijft u met ons mee bidden?

Over de situatie in onze wijk

Hallo allemaal,

Kelly zei gisteren: "Het is vreselijk, maar ik begin gewend te raken aan die helikopter." Een van de andere medewerkers zei meteen, "ik ook". En zo zijn we langzamerhand allemaal gewend geraakt aan de herrieschopper die ongeveer om het uur een paar rondjes over de wijk vliegt, sinds het vrijdag allemaal begon. Gelukkig is geweld tot nu toe aardig ver van ons vandaan, en lopen we persoonlijk erg weinig risico, maar wel passen we een beetje beter op sinds het begonnen is. Gisteren moest ik naar een belangrijke vergadering en moest dus wel het huis uit. Op de weg naar beneden stonden letterlijk 5 grote politiewagens, met zwaar bewapende agenten erin of er naast. Dat betekent dus een man of 30.

We zien de resultaten al wel. Nog steeds hebben we geen bussen hier boven, en gisteren wilde de supermarkt, die ons elke week onze groente en fruit komt brengen ook niet komen, en moesten we het zelf op gaan halen. En dat terwijl we aardig ver van de conflicten af wonen, en het, bij ons huis, nog steeds erg rustig is. We hopen dat de situatie minstens terug zal komen naar wat het was, niet voor ons zelf, maar vooral voor de bevolking.

Gisteren heeft een van de scholen hier in de wijk geen les gehad en misschien hebben ze ook vandaag geen les. Het elektrische systeem van de school was afgebrand samen met de bussen.

Gelukkig lijkt het erop dat de overheid het protest van de bevolking wel serieus neemt. Er is een onderzoek begonnen om te ontdekken wat er gebeurt is vrijdagavond, want van het verhaal van de agenten klopt niet zoveel lijkt het. Jammer genoeg is de braziliaanse politie een van de meest geweldadige corporaties ter wereld. Elk jaar vallen er tientallen dubieuze doden, die eigenlijk nooit opgelost (of zelfs onderzocht) worden. Meerdere getuigen zijn echter al naar de overheid gegaan om te vertellen dat de jongen en zijn oom koudbloedig doodgeschoten zijn, terwijl ze al aangehouden waren, en eigenlijk zelfs (hoogst waarschijnlijk) onschuldig waren.

We bidden voor vrede, en dat de waarheid ontdekt mag worden, zodat er een eerlijk proces mag komen, en er niet nog meer onschuldige mensen onder zullen lijden.

Video over het geweld hier!

Meer geweld in de wijk

Hallo allemaal,

Sinds ik gisteren de eerste nieuwtjes over de geweld situatie hier in de wijk schreef is de situatie nog slechter geworden. Een derde bus is verbrand door de bewoners van de wijk. Ook zijn er meerdere auto's verbrand en zijn er meerdere confrontaties geweest tussen de bevolking en de politie. De mensen zijn echt woedend en willen de politie niet in de wijk hebben nadat deze vrijdagavond twee mensen (een man van 39 en een jongen van 17) doodgeschoten hebben. Het verhaal van de politie lijkt inderdaad niet te kloppen en het lijkt erop dat ze inderdaad onschuldig waren, en gewoon koudbloedig geexecuteerd zijn. De vader van de jongen (en broer van de man) is zelf zelfs een politieagent.

Gisteren in een vechtpartij tusssen bewoners en de politie raakten meerdere mensen gewond, zelfs een meisje van 5 dat op het plein waar het gebeurde aan het fietsen was. Alle buslijnen liggen stil en zelfs de taxi's willen niet meer de wijk inkomen. De politie is nu 24/7 in de wijk met ongeveer 100 agenten en er vliegen dag en nacht helikopters over de wijk.

Het grote risico is dat, door het geweld van de bevolking alle buslijnen de wijk uitgehaald worden. Die zijn echter hard nodig. Mensen gaan er mee naar hun werk en naar school. Meerdere mensen konden vandaag al niet werken omdat er geen bussen zijn.

We denken dat dit al te maken heeft met het WK dat over drie jaar hier in Brazilie plaats zal vinden. Net als in Rio is de politie ook hier in Belo Horizonte begonnen aan een "grote schoonmaak" in de sloppenwijken. En men zegt dat ze zelfs orders gekregen zouden hebben om eerst te schieten en dan te vragen. En dan gebeuren er vreselijke dingen als gisteren.

Hier kunt u een video van de gevechten in de wijk zien en ook de brandende bus:

http://g1.globo.com/minas-gerais/noticia/2011/02/cerca-de-40-policiais-ocupam-o-aglomerado-da-serra-em-bh.html

Ook hier kunt u een video zien over het geweld bij ons in de wijk:

http://www.alterosa.com.br/html/noticia_interna,id_sessao=83&id_noticia=49405/noticia_interna.shtml

Help ons in gebed!!

Geweld in de wijk

Gisteren schrokken we, zeer vroeg in de morgen, wakker met een groot lawaai. Een helikopter met schijnwerpers aan vloog laag over de wijk op zoek naar iemand. Een tijdje later was er een schietpartij. En daarna werd het stil. Uren later, al rond de middag kwam er ineens rook naar boven midden in de wijk, en binnen de kortste keren was de politie er weer. Even later begon het ook ergens anders te roken... Langzamerhand bereikten de nieuwtjes ons, door de mensen om ons heen en het nieuws op televisie en internet.

Vroeg in de morgen kwam de politie iemand zoeken. We weten nog steeds niet precies om wie het ging. Maar we weten wel dat er pas een paar drugshandelaren hun weg uit de gevangenis gekocht hebben (ze zouden een bewaker omgekocht hebben, met R$ 5000 ongeveer 2000 euro) en dat ze weer terug in de wijk zijn. Het zou om hen kunnen gaan.

Volgens de politie kwamen ze echter een groep van ongeveer 20 jongeren tegen die politie uniformen droegen, maar dus niet van de politie waren. Er begon een schietpartij en twee jongens, een minderjarige, sneuvelden in de strijd. Ook een politieman raakte gewond en ligt in het ziekenhuis.

De bevolking zegt echter dat geen van beiden misdadigers waren en dat ze per ongeluk neergeschoten zouden zijn. Om het goed te maken zou de politie ze een uniform aangetrokken hebben en wapens in handen gegeven, om hun aktie (en de moorden) zo goed te maken. We weten natuurlijk niet precies wat er gebeurd is, maar wat we wel weten is dat meestal geen van beide kanten heilig is.

De bevolking is echter woedend. Een paar uur later stopt een groep jongeren een bus, midden in de wijk, stuurt iedereen de bus uit, en steekt hem in de brand. een uur later vliegt er een tweede bus in de hens. Gelijk worden alle bussen de wijk uitgehaald en zitten we nu al twee dagen zonder bus.

Gisteren gebeurde het al dat een vrouw bij ons aanbelde, helemaal overstuur... Ze moest naar het ziekenhuis, maar er waren geen bussen, en ze had geen geld om een taxi te betalen. Natuurlijk hebben we er mee geholpen en is ze veilig in het ziekenhuis aangekomen. Maar het laat wel zien hoe nodig de bussen zijn, voor de onschuldige, werkende bevolking...

Ondertussen zegt de politie al een van de brandstichters opgepakt te hebben. Hij zat bij ons in de wijk verstopt. Maar ze zitten nog achter meerdere anderen aan. We hopen en bidden dat ze de werkelijke misdadigers op zullen pakken, en niet onschuldige, eerlijke en hardwerkende jongeren, want dat gebeurd nogal eens...

Wilt u met ons meebidden voor vrede?

Links:
Hier kunt u een videotje zien over de bussen:
http://g1.globo.com/minas-gerais/noticia/2011/02/policia-prende-homem-suspeito-de-colocar-fogo-em-onibus-em-bh.html

Er is er een jarig...

Deze week was ik aan het kletsen met een van de leiders van ons evangelizatie team hier in Belo Horizonte. Een deel van hun werk is om naar het "Red Light District"  in Belo te gaan en daar evangelizeren ze de prostituees. Het is eigenlijk maar een klein gedeelte van de stad, waar een paar straten elkaar kruisen en daar dan een paar flat gebouwen zijn die voor prostitutie gebruikt worden. Het is, hier in Brazilie, ilegaal maar iedereen weet waar het is, ook de politie, en er wordt niets aan gedaan. Al ongeveer 10 evangelizeert er een team van onze basis en enkele kerken. Na een tijd zijn ze begonnen om op specifieke dagen er iets speciaals te doen. Bijvoorbeeld, op 8 maart is het de "Internationaale Vrouwendag" en gaan ze er met een heel team heen om de vrouwen rozen en bijbels te geven. Ook bieden ze gratis middageten en tussendoor snacks aan, om dan met hun in gesprek te gaan. Het is een fantastisch werk, en meerdere vrouwen hebben de prostitutie verlaten.

Nu hebben ze een nieuw idee, en proberen ze, op de een of andere manier, de datum van de verjaardag van de vrouwen te ontdekken. Pas was het ze dus gelukt om zo'n datum te ontdekken. Op de verjaardag liepen ze dus, met een groepje van een man (en vrouwen) of 8 de trappen op waar dagelijks vele honderden mannen langs komen met heel andere bedoelingen. Toen ze echter bij de kamer van de vrouw aankwamen, was de deur dicht, wat betekent dat ze "bezig"  was. Dus bleven ze staan wachten voor de deur, taart, snacks en frisdrank in de handen. Ondertussen trokken ze natuurlijk alle aandacht en kwamen er vele vrouwen hun kamers uit om te kijken wat ze nu weer zouden uitspoken. Na en minuut of 5 ging de deur open, en daar stond ze dan. Iedereen begon gelijk te zingen: "Lang zal ze leven...!" Ze schrok ontzettend, gooide de deur dicht en verscheen een minuutje later weer. Ditmaal gewoon gekleed, want eerst had ze erg weinig kleren aan. En zo vierden ze, met tientallen vrouwen, sommige halfnaakt, de verjaardag van een van de vrouwen op haar kamer. Natuurlijk stonden er tientallen mannen verbaast te kijken wat er daar voor vreemds in die kamer gebeurde. Een van de medewerkers zei: "Zullen we de deur dichtdoen?" In een toon antwoorden de vrouwen: Nee!!! Niet doen!! We willen dat ze zien dat er mensen zijn die wel om ons geven!" Ondertussen heeft hij al een lijst van meer dan 50 andere verjaardagen.

Ook hier op Luzeiro  hebben we dit soort ervaringen. Ooit gebeurde het dat we een verassingsfeestje voorbereid hadden voor een van de jongens die op een groep zat. Dus toen hij binnenkwam begon iedereen te zingen. Er was een taart, frisdrank, slingers, nou ja, alles wat voor ons altijd al gewoon is geweest op onze verjaardagen. Maar deze jongen, die 15 werd, begon te huilen. De tranen rolden over z'n wangen. Eindelijk zei hij: Dit is de eerste keer dat ik een feestje heb op m'n verjaardag. Zelfs m'n moeder weet niet meer wanneer ik jarig ben, en heeft er vandaag zelfs niets over gezegd...."

Wat een prachtige manier om Gods liefde te laten zien, om te laten zien hoe Hij, als een Vader, voor ons zorgt, en er voor ons is. Hoe belangrijk een ieder is voor Hem. En dat Hij nooit vergeet wanneer het onze verjaardag is. Laten we denken aan de mensen om ons heen! Al is het gewoon een felicitatie voor een verjaardag, of een groet in de gang. Het is een teken van Gods liefde en kan een mensenleven veranderen!       

Video over huize Luzeiro (Engels)

Hallo allemaal,

Een indrukwekkende video over ons werk hier op Luzeiro, zodat u er een beeld bij kunt krijgen!

Is er eigenlijk nog wel echte armoede in Brazilie?

Toen we in Nederland waren vorig jaar hoorden we veel mensen praten over de ontwikkeling van Brazilië, en hoe het land is verbeterd in de afgelopen jaren. Op TV had men het over de voormalige president Lula en de verbeteringen die "hij" naar Brazilië gebracht heeft. Ik ontken niet dat het land de afgelopen jaren aan het verbeteren is. Zichtbare vooruitgang wordt geboekt! Ook hier als je het nieuws hoor, lijkt het ontzettend goed te gaan met Brazilie. Je gelooft bijna dat de sociale problemen niet meer bestaan. En misschien is het zelfs "bijna waar" voor grote steden als Belo Horizonte, Sao Paulo, Rio de Janeiro, waar het leven van mensen inderdaad langzaam maar zeker iets verbeterd, maar het is helemaal niet waar in het binnenland van Brazilië. Ver van de cameras en de ogen van de grote steden...


Vandaag tijdens de lunch waren we in gesprek met een voorganger die net teruggekeerd is vanuit een stad in het zuiden van Pará, in het extreme noorden van Brazilie, bij het Amazone gebied. Hij was daar wezen spreken over integrale zending in een kleine binnenlandse kerk. Hij zei dat hij nog nooit een stad met een zulke sociale uitsluiting en economische ongelijkheid had gezien. Wie er rijk is, is ontzettend rijk en machtig en wie arm is is kansarm, en wordt helemaal uitgesloten van alles. Geweld en moord zijn er aan de orde van de dag. Men zegt dat er elke nacht wel mensen sneuvelen die te veel wisten of zeiden.

Iets dat mij raakte was dat de voorganger vertelde dat hij, samen met enkele leden van de kerk, een straat schoon ging maken en hij zei: "zelfs de vuilnis was er arm." Het was niet het gewone afval dat je overal ziet, maar het was zo armoedig en slecht dat je het nergens anders vinden zou. Zo arm was dat stadje. Dat is de werkelijkheid van het binneland van Brazilie. De werkelijkheid van het volk hier in dit land. Het zogenaamde zeer snel ontwikkelend land.

De behoefte is enorm! En zelfs als de media stopt met praten over de uitsluiting van grote gedeeltes van de bevolking van alles wat ze zeggen dat de brazilianen hebben, het blijft bestaan! Hoewel de media ons alleen de goede statistieken wil geven, zijn er ook verschrikkelijke verhalen. En zelfs als de kerk wil negeren dat er armen zijn, ze bestaan!

Gisteren las ik een (nederlands) artikel waarin een journalist het "Bolsa Familia" project verdedigde als een voorbeeld project... Zeker weten dat ze hier nog nooit geweest is, en zeker niet in het zuiden van Pará, in de Amazone, waar zelfs "het afval arm is". Nee, hier zien we de werkelijkheid, waar tientallen, misschien zelfs honderden ouders de hele dag voor de TV zitten omdat ze nu, dankzij dit "fantastische" plan, niet meer hoeven te werken. De overheid betaald ze om hun kinderen naar school te sturen... Trouwens, de kinderen hoeven alleen maar te gaan, of ze iets leren is niet belangrijk, en dat doen ze dan ook niet. Het blijft waar dat een groot gedeelte van de kinderen bij ons op het project op hun 10de nog niet goed kunnen lezen of schrijven, en al zeker niet rekenen, al zijn ze op school nooit blijven zitten, want dat kost de overheid te veel en is slecht voor de statistieken... Nee, voor diegene die denken dat het zo goed gaat in Brazilie moet ik zeggen, nee, het gaat zelfs erg langzaam voor diegene die het echt nodig hebben, maar die ver van de cameras en ogen van de grote steden af wonen...    

Door het lezen van het boek Spreuken in de Bijbel raakte ik onder de indruk van het aantal verzen die spreken over de armen en onze plicht om hen te helpen. Maar er is een waar ik erg van hou, en die niet over steun spreekt, maar ongeveer gelijk zijn:

"Rijken en armen ontmoeten elkander; de HEERE heeft hen allen gemaakt." Spreuken 22:2


Laten we de armen gedenken, ook al zijn ze niet elke dag in het nieuws. Laten we doorzetten voor Gods koninkrijk hier op aarde, elke dag van ons leven!

Tiener of moeder zijn?

Het programma van vandaag zou voor tieners, zowel jongens als meisjes, van 14 tot 20 jaar zijn. De jongens zouden gaan voetballen en de meisjes een dans leren. Ik was bij de groep meisjes en Tijs bij de jongens in de groep.

Een meisje in het bijzonder trok mijn aandacht. Laten we haar Maria* noemen (verzonnen naam*).


Maria is een 15-jarig meisje, vol van leven met ronde, zwarte ogen, een mooie glimlach en een vleugje kinderachtig. Alles in haar schreeuwt om aandacht. Ze probeert van alles om aandacht te krijgen! Terwijl ze probeerde de dans te leren probeerde ze met typische tiener grapjes op te vallen. Niets mis mee, toch? Een tiener die tiener is. Het is ontzettend normaal, als ik niet, terwijl we naar de grapjes van Maria luisterden en keken, in mijn armen haar kleine baby had. Ja. Maria is pas 15 maar is al de moeder van een meisje van 8 maanden. Een prachtig meisje met krullend zwart haar versierd met gekleurde knipjes, en met mooie ronde ogen als die van haar moeder.

Maria raakte zwanger toen ze slechts 13 jaar oud was. Ze woont niet samen met de vader van het kind (die nu 21 jaar oud is) en  haar moeder helpt haar het kind op te voeden.

Toen ze aankwam op de dansles "gooide" ze de baby op mijn schoot en keek nauwelijks meer om naar het mooie meisje in de grote zaal. Ik speelde met haar, gaf haar de fles, en na een tijdje viel de kleine baby, weggestopt op mijn schoot, in slaap.

Ik weet dat dit niet zou moeten gebeuren. Een vrouw moet leven haar kindertijd en tienerjaren leven en beleven, daarna trouwen met iemand die zij liefheeft en die ook van haar houd, een gelukkig huwelijk opbouwen, dan samen kinderen krijgen als haar lichaam en het huwelijk er klaar voor zijn en dan de kinderen opvoeden met de man die van haar houdt. Dat is wat God wil voor ons allemaal. Maar helaas was het voor Maria weggestolen. En hoe ziet de toekomst van dit mooie meisje er uit? Hier waar we wonen en werken zijn twee mooie meisjes, Sophia en Emily. Ze worden goed verzorgd en opgevoed door hun ouders. Ontvangen liefde, genegenheid, discipline en zorg van hun ouders en van iedereen om hen heen. Als ik hen zie vind ik dat ALLE kinderen het verdienen om dat te hebben. Zij verdienen een gezond leven, waarin ze worden gewaardeerd en hun ouders ze liefhebben.

Wat kunnen we doen om ervoor te zorgen dat onze kinderen alles krijgen wat ze verdienen en nodig hebben? Wat kunnen we doen om niet alle Marias te verliezen voor dat de tieners volwassenen worden?
Als de dansles voorbij is geef ik de baby terug in de armen van haar moeder. Het meisje, nog half slapend, hief haar kleine arm op en zwaaide naar me. Ik nam ze mee naar de poort en nam afscheid. Mijn hart brak toen ik hen zag vertrekken. En ik denk dat het hart van God ook breekt, want dit was nooit zijn plan voor zijn dochters.
Met heel mijn hart bid ik dat ze de liefdevolle vader, die God is, zullen leren kennen. Dat ze bereikt zullen worden met de volheid van Gods liefde. En, met heel mijn hart, wil ik deel uitmaken van Gods plan om die realiteit te veranderen.

Drie oude vrouwen

Er zijn van die dagen, dat je zeker weet dat je iemand gaat helpen, iets doen voor je naaste, de wereld veranderen met je goedheid en etc... Vandaag was het zo'n dag. Maar de les van vandaag is dat ik veel meer geholpen werd dan geholpen heb.
Ik heb al wel eens eerder geschreven dat visites in de wijk altijd weer een les voor me zijn. Vandaag gingen we op bezoek bij drie vrouwen: Sebastiana, Maria en Conceição. Drie vrouwen met heel verschillende levensverhalen, maar die me allemaal belangrijke lessen hebben geleerd

Het eerste bezoekje: Mevrouw Sebastiana

Dona Sebastiana está no final dos seus sessenta anos, começando seus setenta. Ela tem um câncer no rosto e os médicos dizem que ela está em fase terminal. Chegamos na casa dela e a encontramos deitada na cama. Uma gaze cobria o parte do seu rosto afetada pelo cancer, na camiseta dela podíamos ver uma grande mancha de sangue. Pudemos sentir o mau cheiro assim que chegamos no quarto.

Mevrouw Sebastiana is ergens aan het eind van de zestig, begin zeventig,jaar oud. Ze heeft kanker op haar gezicht en de dokter hebben haar afgeschreven. Toen we aankwamen lag ze op bed. Er zat verband om het gedeelte van haar gezicht waar de kanker op zat en op haar blouse zat en grote vlek bloed. Ook roken we de stank van de ontsteking zodra we de kamer inkwamen. We begonnen te praten en, tot mijn verbazing, had die zwakke vrouw in bed het grootste geloof dat ik ooit gezien heb. Ze is haar hoop niet kwijt, maakt plannen voor de toekomst en spreekt de hele tijd over God. Ze gelooft dat er een wonder zal gebeuren. Iemand vroeg haar: "Wat geeft je de hoop dat je genezen zult worden?" En ze antwoorde: "Omdat ik in God geloof, en in Zijn Woord, en daar staat geschreven dat wat we in geloof vragen, Hij het ons zal geven. Ik geloof in God." Ik geef toe dat dat erg krachtig is, koment van dat kleine, zwakke en zieke vrouwtje. Toen we voor gingen bidden sprak God tot me met een vraag: "Waarom durf je niet te bidden voor een wonder?" Ineens zag ik in hoe klein mijn geloof was... Ik keek naar dat vrouwtje, haar ogen dicht geknepen en aandachtig luisterend naar ons gebed, en er werd iets wakker in me. Mijn geloof. Ineens zag ik hoe groot God is. Ja, Hij kan wonderen doen! Dus begon ik te bidden voor genezing in het leven van die vrouw. Met geloof is alles mogelijk. En iedereen in die kamer werd gevuld met vreugde. Terwijl we baden werd de kamer gevuld met hoop, vreugde en geloof, door de zekerheid dat God er bij ons was.

Tweede bezoekje, Mevrouw Maria

Mevrouw Maria is 80 jaar oud en woont met 2 kleinkinderen en een achterkleinkind. Het kleine huisje, met een dak vol gaten, is vol met liefde. Ze straald liefde uit door haar, door de leeftijd, vermoeide ogen. Ze sprak met zo'n blijdschap over haar geloof in Jezus. Er is niets dat haar doet opgeven van haar liefde voor de Heer. Het is een erg lieve vrouw, en om de zin zegt ze iets als: God is prachtig! God is goed!

Al is ze al 80 jaar oud, zorgt ze overdag voor 4 kinderen om zo bij te dragen aan de kosten van het huis. Ze helpt haar familie en voed haar kleinkinderen op.

Het huisje waar ze in wonen is ontzettend klein. Ze zei dat, als het regent (en dat doet het ontzettend veel, kijk maar naar de situatie in Rio de Janeiro), het hele huisje vol water stroomt. Ik vroeg me af waarom ze de hoop niet verliest. Het enige mogelijke antwoord is: haar liefde voor Jezus. Haar levensverhaal is bemoedigend. Terwijl ze uit zou moeten rusten, werkt ze gewoon door om haar kleinkinderen op te voeden. Wat een liefde! Prachtig!

Derde bezoekje, Mevrouw Conceição.

Mevrouw Conceição heeft een prachtige glimlach die haar hele gezicht doet schijnen. Ze heeft een longontsteking achter de rug en probeert weer op de been te komen. haar lichaam is zwak door jaren alcohol en drugsverslaving. Het enige waar ze het over had was haar zoon in de gevangenis. Eigenlijk zou hij al een hele tijd uit de gevangenis gekomen moeten zijn, maar daar heb je een goede advocaat voor nodig. Hij heeft z'n straf al achter de rug, maar blijft gewoon zitten. Toen we gingen bidden liet ze ons een brief zien die net vandaag aangekomen was. Ze zei dat ze de brief zou lezen zodra we vertrokken waren. Tijdens het gebed hield ze de brief met al haar kracht tegen haar hart aan, haar ogen dichtgeknepen, alsof ze met al haar kracht probeerde te geloven in een wonder, een nieuw begin voor haar zoon.  
Na al deze avonturen gingen we weer naar huis.Maar, anders dan andere keren als ik me bijna ziek voelde na de bezoekjes afgelegd te hebben, moe en depressief, kwam ik dit keer thuis vol met hoop, geloof en vreugde. God heeft deze drie vrouwen gebruikt om me belangrijke lessen te leren. De belangrijkste was geloof te hebben, al is de situatie moeilijk. Waar halen deze vrouwen de kracht vandaan om door hun lijden te gaan? Het antwoord is dat: "De vreugde des Heeren onze kracht is".

Ik, die toen ik mijn huis uitliep dacht dat ik iemand zou helpen, werd geholpen. God gebruikt de kleine dingen om ons heen om ons belangrijke lessen te leren. Ik kan Hem alleen maar danken voor de kans die Hij me geeft om zulke prachtige mensen te leren kennen, al zal de wereld hun namen nooit kennen. Anonieme helden die dagelijks moeten vechten om te overleven... Ik kijk tegen ze op. Aan God mijn dank.

Kelly (vertaald door Tijs)