Nederlandse Geschiendenis, Anne Frank en de meisjes uit de Sloppenwijk

Al een tijdje had ik erg veel zin in deze les. Ik ging de meiden vertellen over Anne Frank, Hitler, de nazies en de Tweede wereldoorlog. Maar toen ik 's ochtends de les nog eens doorkeek werd ik er een beetje bezorgt over. Hoe leg je zoiets aan kinderen uit. In Nederland, waar het werkelijk gebeurt is, krijg je hier duidelijk les over als je nog jong bent. Maar hoe leg je uit wat Nazisme is, aan kinderen die er nog nooit van gehoord hebben? Hier in Brazilie worden alle oorlogen nauwelijks uitgelegt op school.

Toen ik begon te vertellen over Anne Frank hingen de meisjes gelukkig aan m'n lippen. Ze liet me nauwelijks praten en overvielen me met vragen! Ze wilden alles weten! "Wat is er met Anne's familie gebeurt? Wie heeft ze veraden? Waarom moest ze naar een concentratie kamp? Wat is een concentratie kamp? Wat zijn joden?" En nog tientallen andere vragen. Natuurlijk moest alles meer dan eens uitgelegt worden, en moesten we ook heel duidelijk maken dat de oorlog al 66 jaar afgelopen is.

 

 Toen ik ze vertelde dat ik een concentratie kamp bezocht had zeiden ze: "Wat ben je daar nou weer wezen doen? Hoe ben je naar binnen gekomen?" Het duurde even voor ze begrepen dat het verhaal al erg lang geleden is (of dat ik toch niet zo oud ben...).

Het was leuk te zien dat het verhaal van een meisje als Anne Frank ze echt raakte. Aan het eind liet twee korte videos zien met fotos en stukjes uit het Dagboek van Anne Frank, en de meiden konden hun tranen nauwelijks inhouden. Toen vroeg een van de kinderen: " Is dat echt gebeurt?" Becky, die samen met Kelly de kindergroep leidt, antwoorde: "Ja, het is echt gebeurt!" En het meisje antwoorde: "Wow, wat een vreemd verhaal!"    

Aan het eind hebben we ze aangemoedigd eeen dagboek te schrijven, teksten, verhalen, en spraken we over hoe belangrijk schrijven is. Anne Frank is wereldwijd beroemd al is ze al zo lang overleden, en dankzij haar dagboek weten we een beetje meer over  de tweede wereldoorlog. Sommige meisjes vroegen wat je voor een dagboek nodig hebt. Dus legden we uit dat je maar een schrift nodig hebt, en dan schrijven. Anderen wilden een boek van Anne Frank lezen. Gelukkig hebben we hier een kinderboek over Anne Frank, en dat kunnen ze nu dus zelf ook lezen.

We wil doorgaan met dit soort lessen over schrijven, portugees en creativiteit. Zo hopen we ze te laten zien dat ze met hun creativiteit erg mooie dingen kunnen schrijven. Ook hopen we daar de geschiedenis mee te blijven gebruiken, wat erg goed is om de kinderen nieuwe perspectieven te geven over wat er in de wereld buiten hun sloppenwijkwereldje gebeurt. Het was een erg leuke ervaring.  

Het is Goede Vrijdag

“39 Eén der gehangen misdadigers lasterde Hem: Zijt Gij niet de Christus? Red Uzelf en ons! 40 Maar de andere antwoordde en zeide, hem bestraffende: Vreest zelfs gij God niet, nu gij hetzelfde vonnis ontvangen hebt? 41 En wij terecht, want wij ontvangen vergelding, naar wat wij gedaan hebben, maar deze heeft niets onbehoorlijks gedaan. 42 En hij zeide: Jezus, gedenk mijner, wanneer Gij in uw Koninkrijk komt. 43 En Hij zeide tot hem: Voorwaar, Ik zeg u, heden zult gij met Mij in het paradijs zijn.”

Een paar jaar geleden verscheen er een film die veel mensen diep raakte. “The Passion of the Christ” van Mel Gibson, die de laatste momenten van Christus voor de kruisiging en vooral ook de marteling en al het geweld dat Hij leed zeer realistisch laat zien. Toen de film verscheen (2004) was het een hype. Iedereen ging naar de bioscoop, mensen raakten in schok tijdens de film en huilden om alles wat ze op het beeld zo realistisch en dichtbij voor zich zagen. Ik heb zelfs verhalen gehoort van mensen die flauw gevallen zouden zijn en zelfs dat mensen door hartproblemen overleden zouden zijn tijdens de film (ik weet niet of het waar is en dat doet er hier ook niet toe...). Maar er gebeurde toen iets dat ik me nu nog levendig herinner. Een vriend van me, indertijd nog geen christen (nu wel), zei: “Wat hebben ze die man een narigheid aangedaan.”

Ik herinner me niet wat ik daarop gezegd heb, waarschijnlijk stemde ik gewoon in. Maar vandaag herinner ik me die woorden nog als ik weer iets over de film zie of hoor.

Eigenlijk is het erg normaal zo’n visie te hebben van het Kruis van Christus, alsof het een groot onrecht was. Vaak zijn we woedend op de priesters die Jezus aanklaagde, en irriteren we ons om de menigte die bloed wilde zien, of om Pilatus, die z’n handen in onschuld wast, of uiten we onze woede om de soldaten die Jezus martelden en kruisigden... Maar is dat eigenlijk wel de bedoeling? Zouden we eigenlijk wel zo over het kruis moeten denken?

Pas heb ik een boek van Dr. A. Kuyper gelezen (De Paaschmorgen*) waarin Kuyper spreekt over het Pasen, en werd m’n aandacht getrokken door enkele gedeeltes waarin hij hierover spreekt, en ik denk dat het vandaag, op de dag dat we deze verschrikkelijke gebeurtenis herinneren, zeer de moeite waard zijn gelezen te worden.

“Op het gevoel dinge bij Golgotha dus niemand iets af. Alleen maar, bij die aandoening van het gevoel blijve het niet. Veel dieper moet het gaan, zal dat Golgotha u zegenen. Niet maar “onrecht” moet dat kruis u zijn en vermetele “wreedheid”, die een geroep om wrake in uw hart doet opkomen, maar veel meer en veel dieper een “straf”, een betoon van “gerechtigheid”, een tentoonstelling van eeuwige, ondoorgrondelijke, goddelijke “liefde”. En dat scheelt veel. Want zoolang dat kruis u ergert, en die ruwe soldaten u hinderen, en die priesters uw bloed aan het koken brengen, en dat volk u verontwaardiging gaande maakt, dan zijt gij die nog altoos goede, brave man, die veel beter dan die priesters en die ruwelingen het voor de vermoorde onschuld opneemt. Dan ontfermt gij u over uw Jezus, in plaats van zich Hem over u te laten ontfermen. En het einde is, dat ge bij Golgotha, hoog in eigen oogen staat, u als vroom in uzelven voelt, en het oordeel gaan laat, niet over uzelven, maar over die onzinnigen, die aan Jezus vergrepen. Maar zoo wil Gods Woord het niet. Gods Woord wil dat gijzelf er bij dat kruis onder zult gaan. Dat ge bij Golgotha niet aan de schuld van die krijgsknechten en handlangers, maar aan uw eigen schuld zult denken. En dat niet de schrik over Jezus’ dood, maar de schrik over uw eigen, eeuwigen dood u bij dat kruis om het hart zal slaan.” (Pag. 22)

We hebben de neiging om onszelf er niet bij te tellen. Alsof wij er niets mee te maken zouden hebben, en alsof we niet begrijpen waarom die “slechterikken” zoiets zouden doen. Maar als we dit soort gedachten hebben nemen we onze eigen schuld van het kruis en doen we alsof alleen diegene die hamer en spijkers gebruikten schuldig waren, en alsof het niet mijn zonden waren die de zweepslagen en hamerslagen veroorzaakten. Daarom gaat Kuyper door:

“Neen, neen, de toorn Gods is niet ontbrand, dan tegen schuld. En al zag Pilatus in Jezus geen schuld, God zag die wel. Veel schuld zelfs, ja alle schuld, schuld in oneindig hooger mate, dan ooit eenig mensenhart gedrukt had. Want zondaar, neen, dat was uw Jezus nooit. Geen enkel oogenblik. Niet één enkele stip des tijds. Persoonlijk was en bleef Hij eeuwiglijk de Heilige Gods. Maar dat Hij van zonde en schuld ontbloot zou geweest zijn, was er zooverre vandaan, dat veeleer de zonde van heel een wereld op Hem lag en de schuld van alle schuldenaars door Hem in den dood is gedragen. Dat is het, wat Jesaja roept: De straf was op Hem! Geen wreedheid, maar gerechtigheid! Geen mishandeling, maar gerechte straf is over Hem gekomen. Daar moet ge aan willen. Eerst dan gaat bij Golgotha uw eigen ziel in den dood en door den dood in het leven.” (pag 24)

We moeten begrijpen dat het lijden van Jezus geen onrecht was, maar de gerechtigheid die wij verdient hadden. “Maar om onze overtredingen werd hij doorboord, om onze ongerechtigheden verbrijzeld; de straf die ons de vrede aanbrengt, was op hem, en door zijn striemen is ons genezing geworden.” (Jesaja 53:5) En Kuyper gaat door:

“Van u komt Hij meer dan een gevoel vragen. Bij u ruste Hij niet, eer gij beleden hebt: Mijn straf, de straf, die mij den vrede aanbrengt, droeg Hij!” (pag. 25)

“Als Jezus sterft, vraagt Hij niet om ons medelijden. Hem dat te willen opdringen, is zelfs zondige inbeelding alsof gij met uw deernis Hem zijn diepe smart verzachten kondt. Keer de rollen toch niet om. Hij kwam om voor u te lijden, om u van uw diepe gekrenktheid te troosten, en aan u te toonen, niet om het van u te ervaren, hoe diep de waarachtige toewijding eener zichzelf ganselijk verloochende liefde gaat. Een Middelaar, die in zijn stervensangst met zijn eigen leed begaan was en u bij dat leed om medelijden vroeg zou uw Verlosser niet kunnen zijn.” (pag. 53)

Vaak laten we Jezus zo aan de mensen zien. Zeker als we proberen mensen te bekeren komen we vaak bij het kruis alsof we zouden zeggen: “Neem Hem toch aan, kijk eens wat Hij allemaal gedaan heeft...”, en gebruiken we het lijden van de Heer om het medelijden in mensen op te wekken, en Hem aan te nemen want “Wat hebben ze die man een narigheid aangedaan.” Maar weer gaat Kuyper door, en laat hij zien hoe we bij het kruis moeten komen:

“Wie bij dat kruis gaat staan, om er redeneeringen en vertoogen over de liefde Gods te houden, dien raakt dat kruis niet. Wie er bij komt om medelijden met Jezus te hebben, keert de zaken om. En al wie er waarlijk zalig door willen worden, die moet precies bij dat kruis als die moordenaar doen, en zichzelven geheel opgeven, en erkennen, dat hij onder Gods wet bezwijkt, en aan het recht Gods de eere geven, en zoo stervend in zelfvernietiging opzien naar Hem, die daar stierf voor zonde, die Hij nooit gedaan had.” (pag 56-57)

Voor het kruis mag onze houding niet anders zijn dan die van de moordenaar die naast Jezus hing, erkennend dat onze straf niet meer dan gerechtigheid zou zijn, en, met vrees, opkijken naar Hem, die gekruisigt wordt, en hopen op de genade, het medelijden en de liefde van Hem die alles voor ons gedaan heeft. Dat is de boodschap van Goede Vrijdag, de boodschap van de kruisiging. Denk eraan, gedurende de paasdagen, dat het niet uw medelijden voor Hem, maar Zijn medelijden voor u is dat we herinneren.



*De zinnen komen uit het boek: Dagen van Goede Boodschap – De Paaschmorgen (met Goede Vrijdag) door Dr. A. Kuyper Uitgegeven door J.H. Kok te Kampen - 1923

Redeeming Love

Ik heb pas een boek gelezen dat me heeft doen nadenken over liefde. "Redeeming Love" (Bevrijdende liefde - Francine Rivers) is een roman die geinspireerd is door het boek Hosea, in de Bijbel. Het gaat over een man, die Michael heet, die verlieft wordt op een prostituee die "Angel" heet. God zegt dan tegen hem dat hij met haar moet trouwen, net als in de Bijbel Hosea met de prostituee Gomer moet trouwen.


Het verhaal van Angel is vreselijk, ze is de prostitutie in verkocht toen ze nog maar 8 was. Nu is ze dan 18 jaar oud en gelooft ze niet dat God, of wie dan ook, haar lief kan hebben. Dit is zo waar voor haar dat ze door het boek heen meerdere keren terug de prostitutie in vlucht, omdat ze niet gelooft dat ze liefde zou kunnen ontvangen.

Meerdere keren werd ik geschokt door Michael, de man, en hoe hij telkens weer achter Angel aanging als ze hem weer ontvluchte. Zijn liefde was zo groot dat hij door haar gedrag hen kon zien.

Eerlijk gezegd weet ik niet of een mens dit allemaal zou kunnen doen voor iemand, maar God doet het wel. Hij komt achter ons aan, elke keer als we vluchten. Ik geloof dat het boek erg lijkt op ons leven met God.

Misschien zijn we, door gebeurtenissen in ons verleden, hard geworden en kunnen we niet zien dat God van ons houdt. We geloven zoveel leugens dat de waarheid van Zijn liefde niet meer kunnen zien.

In de Bijbel verteld Jezus meerdere gelijkenissen die ons dit laten zien, bijvoorbeeld "De verloren zoon", "Het verloren schaap", "de verloren munt" en nog veel andere verhalen. Het staat in de Bijbel. Het geeft niet wat we doen, in God is de vergeving, de liefde en het nieuwe leven, want Hij maakt alles nieuw. We kunnen ons verleden achter laten en een nieuw leven met God hebben.

Na vaak heen en weer te gaan begrijpt "Angel" eindelijk de liefde van haar man, de liefde van God en het nieuwe leven in God.

Er zijn echter tientallen "Angels" die door het leven gaan en die waarheid nooit leren kennen, die de "redeeming love" van God niet kennen. Mijn gebed is dat we de waarheid mogen leren kennen en de vergevende liefde van de Heer aan mogen nemen. Die liefde die mensenlevens verandert. Als we verandering willen zien in het leven van de mensen om ons heen moet dit eerst waar zijn in ons eigen leven.

Ik bid dat u vandaag deze "redeeming love" mag tegenkomen!

Kelly